Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική: Salvatores dei
Για την Ασκητική, του Νίκου Καζαντζάκη
Χωρίς πολλές εισαγωγές, θα σου γράψω για το βιβλίο που κρατώ στα χέρια μου. Η ημερομηνία που γράφει πως το αγόρασα είναι 31/08/1992. Είναι σκληρόδετο, με σκούρο μπορντό χρώμα και χρυσά ανάγλυφα γράμματα, λεπτούλικο, μα τόσο βαρύ, από τις εκδόσεις Ελένης Ν. Καζαντζάκη. Τότε, ένιωθα πως δεν είναι δυνατόν να μη διαβάσω τα Άπαντα του Καζαντζάκη, και είχα πέσει και διάβαζα νυχθημερόν τα Άπαντα!
Την Ασκητική όμως δε τη διάβασα ποτέ σαν μυθιστόρημα. Ακόμα και τώρα, όταν ανοίγω το βιβλίο αυτό, διαβάζω λίγες σελίδες και νιώθω πως διαβάζω ποίηση. Και κάθε φορά πιστεύω πως διαβάζω κάτι που αφορά εμένα και μόνο. Και κάθε φορά παίρνω φόρα για να δω αλλιώς αυτόν τον κόσμο, για να αναθεωρήσω αυτά που σκέφτομαι και αυτά που κάνω, γιατί η Ασκητική είναι αμφίσημη. Περιέχει το ασκώ, που έχει δράση και μάχη, αλλά και τον ασκητισμό, εκεί που συναντάς τον εαυτό σου δηλαδή…Κι εγώ διαβάζω κάθε φορά και μία σελίδα για να συναντηθώ με τον εαυτό μου, μα δεν ξέρω πότε θα τα καταφέρω, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω… Μα ίσως τελικά αυτό να είναι και το ασκώ, αυτό και ο ασκητισμός. Ίσως ο Καζαντζάκης αυτό να ήθελε, όταν τέλειωσε αυτή τη γραφή· να ασκητεύουμε μαζί της μέχρι το τέλος. Μέχρι να μη θέλουμε καθρέφτη για να δούμε τον εαυτό μας, μέχρι να μη χρειαζόμαστε κάποιον απέναντί μας για να εξημερώσει τη γνώμη που έχουμε γι’ αυτό που είμαστε…
ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΧΡΕΟΣ
…Ρωτώ, ξαναρωτώ χτυπώντας το χάος. Ποιος μας φυτεύει στη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια; Ποιος μας ξεριζώνει από τη γης ετούτη χωρίς να μας ζητήσει την άδεια;
Είμαι ένα πλάσμα εφήμερο, αδύναμο, καμωμένο από λάσπη και ονείρατα. Μα μέσα μου νογώ να στροβιλίζουνται όλες οι δυνάμεις του Σύμπαντου.
Θέλω μια στιγμή, προτού με συντρίψουν, ν΄ ανοίξω τα μάτια μου και να τις δω. Άλλο σκοπό δε δίνω στη ζωή μου.
Θέλω να βρω μία δικαιολογία για να ζήσω και να βαστάξω το φοβερό καθημερινό θέαμα της αρρώστιας, της ασκήμιας, της αδικίας και του θανάτου.
Ξεκίνησα από ένα σκοτεινό σημείο, τη Μήτρα· οδεύω σ΄ ένα άλλο σκοτεινό σημείο, το Μνήμα. Μια δύναμη με σφεντονάει μέσα από το σκοτεινό βάραθρο· μια άλλη δύναμη με συντριβάει ακατάλυτα στο σκοτεινό βάραθρο.
Δεν είμαι ο κατάδικος που τον πότισαν κρασί για να θολώσει το μυαλό του· με λαγαρά τα φρένα, νηφάλιος, δρασκελώ το ανάμεσα στους δύο γκρεμούς μονοπάτι.
ΑΣΚΗΤΙΚΗ, Salvatores Dei
Το salvatores dei σημαίνει σώστε τον Θεό. Βρείτε δηλαδή την ελευθερία σας, τη δημιουργικότητά σας, ό, τι έχει αλήθεια μέσα σας, αυτό είναι η ευτυχία που κουβαλάμε…
About The Author
