Η ταυτότητα της μέρας
Άξιον Εστί, Οδυσσέα Ελύτη
[…]𝜨ύ𝝌𝝉𝜶 𝝅ά𝝂𝝎 𝝈𝝉𝜼 𝝂ύ𝝌𝝉𝜶 𝜷𝜶𝜹ί𝜻𝜶𝝁𝜺 𝜶𝝈𝝉𝜶𝝁ά𝝉𝜼𝝉𝜶, έ𝝂𝜶ς 𝝅ί𝝈𝝎 𝜶𝝅❜ 𝝉𝝄𝝂 ά𝝀𝝀𝝄, ί𝜹𝜾𝜶 𝝉𝝊𝝋𝝀𝝄ί. 𝜧𝜺 𝜿ό𝝅𝝄 𝝃𝜺𝜿𝝄𝝀𝝀ώ𝝂𝝉𝜶ς 𝝉𝝄 𝝅𝝄𝜹ά𝝆𝜾 𝜶𝝅ό 𝝉𝜼 𝝀ά𝝈𝝅𝜼, ό𝝅𝝄𝝊, 𝝋𝝄𝝆ές, 𝜺𝜿𝜶𝝉𝜶𝜷𝝄ύ𝝀𝜾𝜶𝜻𝜺 ί𝝈𝜶𝝁𝜺 𝝉𝝄 𝜸ό𝝂𝜶𝝉𝝄. 𝜠𝝅𝜺𝜾𝜹ή 𝝉𝝄 𝝅𝜾𝝄 𝝈𝝊𝝌𝝂ά 𝝍𝜾𝝌ά𝝀𝜾𝜻𝜺 𝝈𝝉𝝄𝝊ς 𝜹𝝆ό𝝁𝝄𝝊ς έ𝝃𝝎, 𝜿𝜶𝜽ώς 𝝁𝜺ς 𝝈𝝉𝜼𝝂 𝝍𝝊𝝌ή 𝝁𝜶ς. 𝜥𝜶𝜾 𝝉𝜾ς 𝝀ί𝜸𝜺ς 𝝋𝝄𝝆ές ό𝝅𝝄𝝊 𝜿ά𝝂𝜶𝝁𝜺 𝝈𝝉ά𝝈𝜼 𝝂𝜶 𝝃𝜺𝜿𝝄𝝊𝝆𝜶𝝈𝝉𝝄ύ𝝁𝜺, 𝝁ή𝝉𝜺 𝝅𝝄𝝊 𝜶𝝀𝝀ά𝜻𝜶𝝁𝜺 𝜿𝝄𝝊𝜷έ𝝂𝝉𝜶, 𝝁𝝄𝝂ά𝝌𝜶 𝝈𝝄𝜷𝜶𝝆𝝄ί 𝜿𝜶𝜾 𝜶𝝁ί𝝀𝜼𝝉𝝄𝜾, 𝝋έ𝜸𝜸𝝄𝝂𝝉𝜶ς 𝝁❜ έ𝝂𝜶 𝝁𝜾𝜿𝝆ό 𝜹𝜶𝜹ί, 𝝁ί𝜶 𝝁ί𝜶 𝜺𝝁𝝄𝜾𝝆𝜶𝜻ό𝝁𝜶𝝈𝝉𝜶𝝂 𝝉𝜼 𝝈𝝉𝜶𝝋ί𝜹𝜶. Ή 𝝋𝝄𝝆ές 𝝅ά𝝀𝜾, 𝜶𝝂 ή𝝉𝜶𝝂 𝜷𝝄𝝀𝜺𝝉𝝄, 𝝀ύ𝝂𝜶𝝁𝜺 𝜷𝜾𝜶𝝈𝝉𝜾𝜿ά 𝝉𝜶 𝝆𝝄ύ𝝌𝜶 𝜿𝜶𝜾 𝝃𝝊𝝂ό𝝁𝜶𝝈𝝉𝜶𝝂 𝝁𝜺 𝝀ύ𝝈𝝈𝜶 ώ𝝆𝜺ς 𝝅𝝄𝝀𝝀ές, ό𝝈𝝄 𝝂𝜶 𝝉𝝆έ𝝃𝝄𝝊𝝂 𝝉𝜶 𝜶ί𝝁𝜶𝝉𝜶. 𝜯𝜾 𝝁𝜶ς 𝜺ί𝝌𝜺 𝜶𝝂έ𝜷𝜺𝜾 𝜼 𝝍𝜺ί𝝆𝜶 𝝎ς 𝝉𝝄 𝝀𝜶𝜾𝝁ό, 𝜿𝜾 ή𝝉𝜶𝝂 𝜶𝝊𝝉ό 𝝅𝜾𝝄 𝜿𝜾 𝜶𝝅❜ 𝝉𝜼𝝂 𝜿𝝄ύ𝝆𝜶𝝈𝜼 𝜶𝝂𝝊𝝅ό𝝋𝜺𝝆𝝉𝝄. 𝜯έ𝝀𝝄ς, 𝜿ά𝝅𝝄𝝉𝜺 𝜶𝜿𝝄𝝊𝜸ό𝝉𝜶𝝂𝜺 𝝈𝝉𝜶 𝝈𝜿𝝄𝝉𝜺𝜾𝝂ά 𝜼 𝝈𝝋𝝊𝝆ί𝝌𝝉𝝆𝜶, 𝝈𝜼𝝁ά𝜹𝜾 ό𝝉𝜾 𝜿𝜾𝝂𝝄ύ𝝈𝜶𝝁𝜺, 𝜿𝜶𝜾 𝝅ά𝝀𝜾 𝝈𝜶𝝂 𝝉𝜶 𝜻𝜶 𝝉𝝆𝜶𝜷𝝄ύ𝝈𝜶𝝁𝜺 𝝁𝝅𝝆𝝄𝝈𝝉ά 𝝂𝜶 𝜿𝜺𝝆𝜹ί𝝈𝝄𝝊𝝁𝜺 𝜹𝝆ό𝝁𝝄, 𝝅𝝆𝜾𝝌𝝄ύ 𝝃𝜼𝝁𝜺𝝆ώ𝝈𝜺𝜾 𝜿𝜶𝜾 𝝁𝜶ς 𝜷ά𝝀𝝄𝝊𝝂𝜺 𝝈𝝉ό𝝌𝝄 𝝉❜ 𝜶𝜺𝝆𝝄𝝅𝝀ά𝝂𝜶. 𝜠𝝅𝜺𝜾𝜹ή 𝝄 𝜣𝜺ός 𝜹𝜺𝝂 𝜿ά𝝉𝜺𝝌𝜺 𝜶𝝅ό 𝝈𝝉ό𝝌𝝄𝝊ς ή 𝝉έ𝝉𝝄𝜾𝜶, 𝜿𝜾 ό𝝅𝝎ς 𝝉𝝄 ❜𝝌𝜺 𝝈𝝊𝝂ή𝜽𝜺𝜾𝝄 𝝉𝝄𝝊, 𝝈𝝉𝜼𝝂 ί𝜹𝜾𝜶 𝝅ά𝝂𝝉𝝄𝝉𝜺 ώ𝝆𝜶 𝝃𝜼𝝁έ𝝆𝝎𝝂𝜺 𝝉𝝄 𝝋𝝎ς.
𝜥𝜾 ό𝝉𝜾 ή𝝁𝜶𝝈𝝉𝜶𝝂 𝝈𝜾𝝁ά 𝝅𝝄𝝀ύ 𝝈𝝉𝜶 𝝁έ𝝆𝜼 ό𝝅𝝄𝝊 𝜹𝜺𝝂 έ𝝌𝜺𝜾 𝜿𝜶𝜽𝜼𝝁𝜺𝝆𝜾𝝂ές 𝜿𝜶𝜾 𝝈𝜿ό𝝀𝜺ς, 𝝁ή𝝉𝜺 𝜶𝝆𝝆ώ𝝈𝝉𝝄𝝊ς 𝜿𝜶𝜾 𝜸𝜺𝝆𝝄ύς, 𝝁ή𝝉𝜺 𝝋𝝉𝝎𝝌𝝄ύς 𝜿𝜶𝜾 𝝅𝝀𝝄ύ𝝈𝜾𝝄𝝊ς, 𝝉𝝄 𝜿𝜶𝝉𝜶𝝀𝜶𝜷𝜶ί𝝂𝜶𝝁𝜺. 𝜞𝜾𝜶𝝉ί 𝜿𝜾 𝝄 𝜷𝝆ό𝝂𝝉𝝄ς 𝝅έ𝝆𝜶, 𝜿ά𝝉𝜾 𝝈𝜶𝝂 𝜿𝜶𝝉𝜶𝜾𝜸ί𝜹𝜶 𝝅ί𝝈𝝎 𝜶𝝅❜ 𝝉𝜶 𝜷𝝄𝝊𝝂ά, 𝜹𝝊𝝂ά𝝁𝝎𝝂𝜺 𝝄𝝀𝝄έ𝝂𝜶, 𝝉ό𝝈𝝄 𝝅𝝄𝝊 𝜿𝜶𝜽𝜶𝝆ά 𝝈𝝉𝝄 𝝉έ𝝀𝝄ς 𝝂𝜶 𝜹𝜾𝜶𝜷ά𝜻𝝄𝝊𝝁𝜺 𝝉𝝄 𝜶𝝆𝜸ό 𝜿𝜶𝜾 𝝉𝝄 𝜷𝜶𝝆ύ 𝝉𝝎𝝂 𝜿𝜶𝝂𝝄𝝂𝜾ώ𝝂, 𝝉𝝄 𝝃𝜺𝝆ό 𝜿𝜶𝜾 𝝉𝝄 𝜸𝝆ή𝜸𝝄𝝆𝝄 𝝉𝝎𝝂 𝝅𝝄𝝀𝝊𝜷ό𝝀𝝎𝝂. Ύ𝝈𝝉𝜺𝝆𝜶 𝜿𝜶𝜾 𝜸𝜾𝜶𝝉ί, 𝝄𝝀𝝄έ𝝂𝜶 𝝅𝜾𝝄 𝝈𝝊𝝌𝝂ά, 𝝉ύ𝝌𝜶𝜾𝝂𝜺 𝝉ώ𝝆𝜶 𝝂❜ 𝜶𝝅𝜶𝝂𝝉𝝄ύ𝝁𝜺 𝜶𝝅❜ 𝝉❜ ά𝝀𝝀𝝄 𝝁έ𝝆𝝄ς 𝝂𝜶❜ 𝝆𝝌𝝄𝝂𝝉𝜶𝜾 𝝄𝜾 𝜶𝝆𝜸ές 𝝄𝜾 𝝈𝝊𝝂𝝄𝜹𝜺ί𝜺ς 𝝁𝜺 𝝉𝝄𝝊ς 𝝀𝜶𝜷𝝎𝝁έ𝝂𝝄𝝊ς. Ό𝝅𝝄𝝊 𝜶𝝅𝜾𝜽ώ𝝂𝜶𝝂𝜺 𝝌ά𝝁𝝄𝝊 𝝉𝜶 𝝋𝝄𝝆𝜺ί𝜶 𝝄𝜾 𝝂𝝄𝝈𝝄𝜿ό𝝁𝝄𝜾, 𝝁𝜺 𝝉𝝄𝝂 𝜿ό𝜿𝜿𝜾𝝂𝝄 𝝈𝝉𝜶𝝊𝝆ό 𝝈𝝉𝝄 𝝅𝜺𝝆𝜾𝜷𝝆𝜶𝝌𝜾ό𝝂𝜾𝝄, 𝝋𝝉ύ𝝂𝝄𝝂𝝉𝜶ς 𝝁έ𝝈𝜶 𝝈𝝉𝜾ς 𝝅𝜶𝝀ά𝝁𝜺ς, 𝜿𝜶𝜾 𝝉𝝄 𝝁ά𝝉𝜾 𝝉𝝄𝝊ς ά𝜸𝝆𝜾𝝄 𝜸𝜾𝜶 𝝉𝝈𝜾𝜸ά𝝆𝝄. 𝜥𝜾 𝝄𝝅𝝄ύ 𝜿𝜶𝝉ό𝝅𝜾, 𝝈𝜶𝝂 𝜶𝜿𝝄ύ𝜸𝜶𝝂𝜺 𝜸𝜾𝜶 𝝅𝝄𝝊 𝝉𝝆𝜶𝜷𝝄ύ𝝈𝜶𝝁𝜺, 𝜿𝝄𝝊𝝂𝝄ύ𝝈𝜶𝝂 𝝉𝝄 𝜿𝜺𝝋ά𝝀𝜾, 𝜶𝝆𝝌𝜾𝝂ώ𝝂𝝉𝜶ς 𝜾𝝈𝝉𝝄𝝆ί𝜺ς 𝜸𝜾𝜶 𝝈𝜼𝝁𝜺ί𝜶 𝜿𝜶𝜾 𝝉έ𝝆𝜶𝝉𝜶. Ό𝝁𝝎ς 𝜺𝝁𝜺ίς 𝝉𝝄 𝝁ό𝝂𝝄 𝝅𝝄𝝊 𝝅𝝆𝝄𝝈έ𝝌𝜶𝝁𝜺 ή𝝉𝜶𝝂 𝜺𝜿𝜺ί𝝂𝜺ς 𝝄𝜾 𝝋𝝎𝝂ές 𝝁έ𝝈𝜶 𝝈𝝉𝜶 𝝈𝜿𝝄𝝉𝜺𝜾𝝂ά, 𝝅𝝄𝝊 𝜶𝝂έ𝜷𝜶𝜾𝝂𝜶𝝂, 𝜿𝜶𝝊𝝉ές 𝜶𝜿ό𝝁𝜼 𝜶𝝅ό 𝝉𝜼𝝂 𝝅ί𝝈𝝈𝜶 𝝉𝝄𝝊 𝜷𝝊𝜽𝝄ύ ή 𝝉𝝄 𝜽𝜺𝜾ά𝝋𝜾: «𝜪ϊ 𝜪ϊ, 𝝁ά𝝂𝜶 𝝁𝝄𝝊», «𝝄ϊ 𝝄ϊ, 𝝁ά𝝂𝜶 𝝁𝝄𝝊», 𝜿𝜶𝜾 𝜿ά𝝅𝝄𝝉𝜺, 𝝅𝜾𝝄 𝝈𝝅ά𝝂𝜾𝜶, έ𝝂𝜶 𝝅𝝂𝜾𝝌𝝉ό 𝝁𝝄𝝊𝝈𝝄ύ𝝂𝜾𝝈𝝁𝜶, ί𝜹𝜾𝝄 𝝆𝝄𝝌𝜶𝝀𝜼𝝉ό, 𝝅𝝄𝝊 ❜𝝀𝜺𝜸𝜶𝝂, ό𝝈𝝄𝜾 𝝃έ𝝆𝜶𝝂𝜺, 𝜺ί𝝂𝜶𝜾 𝜶𝝊𝝉ός 𝝄 𝝆ό𝜸𝝌𝝄ς 𝝉𝝄𝝊 𝜽𝜶𝝂ά𝝉𝝄𝝊.
Ή𝝉𝜶𝝂 𝝋𝝄𝝆ές 𝝅𝝄𝝊 𝜺𝝈έ𝝆𝝂𝜶𝝂𝜺 𝝁𝜶𝜻ί 𝝉𝝄𝝊ς 𝜿𝜾 𝜶𝜾𝝌𝝁𝜶𝝀ώ𝝉𝝄𝝊ς, 𝝁ό𝝀𝜾ς 𝝅𝜾𝜶𝝈𝝁έ𝝂𝝄𝝊ς 𝝀ί𝜸𝜺ς ώ𝝆𝜺ς 𝝅𝝆𝜾𝝂, 𝝈𝝉𝜶 𝝃𝜶𝝋𝝂𝜾𝜿ά 𝜸𝜾𝝄𝝊𝝆𝝄ύ𝝈𝜾𝜶 𝝅𝝄𝝊 𝜿ά𝝂𝜶𝝂 𝝉𝜶 𝝅𝜺𝝆ί𝝅𝝄𝝀𝜶. 𝜝𝝆𝝄𝝁𝝄ύ𝝈𝜶𝝂𝜺 𝜿𝝆𝜶𝝈ί 𝝉𝜶 𝝌𝝂ό𝝉𝜶 𝝉𝝄𝝊ς, 𝜿𝜾 𝝄𝜾 𝝉𝝈έ𝝅𝜺ς 𝝉𝝄𝝊ς 𝜸𝜾𝝄𝝁ά𝝉𝜺ς 𝜿𝝄𝝂𝝈έ𝝆𝜷𝜶 ή 𝝈𝝄𝜿𝝄𝝀ά𝝉𝜺ς. Ό𝝁𝝎ς 𝜺𝝁𝜺ίς 𝜹𝜺𝝂 𝜺ί𝝌𝜶𝝁𝜺, ό𝝉𝜾 𝜿𝝄𝝁𝝁έ𝝂𝜶 𝝉𝜶 𝜸𝜾𝝄𝝋ύ𝝆𝜾𝜶 𝝅ί𝝈𝝎 𝝁𝜶ς, 𝜿𝜶𝜾 𝝉𝜶 𝝀ί𝜸𝜶 𝝁𝝄𝝊𝝀ά𝝆𝜾𝜶 𝝁𝜶ς, 𝜿𝜾 𝜺𝜿𝜺ί𝝂𝜶 𝜶𝝂ή𝝁𝝅𝝄𝝆𝜶 𝝁έ𝝈𝜶 𝝈𝝉𝝄 𝝌𝜾ό𝝂𝜾 𝜿𝜶𝜾 𝝈𝝉𝜼 𝜸𝝀𝜾𝝈𝝉𝝆ά𝜹𝜶 𝝉𝜼ς 𝝀𝜶𝝈𝝅𝝄𝝊𝝆𝜾άς.
𝜯έ𝝀𝝄ς, 𝜿ά𝝅𝝄𝜾𝜶 𝝋𝝄𝝆ά, 𝝋𝜶𝝂ή𝜿𝜶𝝂𝜺 𝝁𝜶𝜿𝝆𝜾ά 𝝄𝜾 𝜿𝜶𝝅𝝂𝝄ί 𝝅𝝄𝝊 𝜶𝝂έ𝜷𝜶𝜾𝝂𝜶𝝂 𝝁𝜺𝝆𝜾ές 𝝁𝜺𝝆𝜾ές, 𝜿𝜾 𝝄𝜾 𝝅𝝆ώ𝝉𝜺ς 𝝈𝝉𝝄𝝂 𝝄𝝆ί𝜻𝝄𝝂𝝉𝜶 𝜿ό𝜿𝜿𝜾𝝂𝜺ς, 𝝀𝜶𝝁𝝅𝜺𝝆ές 𝝋𝝎𝝉𝝄𝜷𝝄𝝀ί𝜹𝜺ς.
𝜢 𝝅𝝄𝝆𝜺ί𝜶 𝝅𝝆𝝄ς 𝝉𝝄 𝝁έ𝝉𝝎𝝅𝝄, 𝜶𝝅ό𝝈𝝅𝜶𝝈𝝁𝜶 𝜶𝝅ό 𝝉𝝄 «Ά𝝃𝜾𝝄𝝂 𝜺𝝈𝝉ί» (1959) 𝝉𝝄𝝊 𝜪𝜹𝝊𝝈𝝈έ𝜶 𝜠𝝀ύ𝝉𝜼.
About The Author
